بزرگ خاندان شریف
The Sharif Family

family motto: Excellence in all we do!
شعار خانوادگی: تعالی در تمامی امور


Sharif is a word and is an adjective meaning "noble", "highborn". The Sharif family have a long and great family tradition in the fields of art, medicine & law. This family tradition of excellence has continued till this day which includes medicine, law, mathematics, art and music at its highest order.


Royal Descent




Shirzad's great great grandfather was titled "Mirza" which is a name of Persian origin. It is used as a surname or prefix to identify patriarchal lineage and royal descent to royal sovereigns of Persia and is derived from a historical title of Persian origin (Amīrzādeh\Shāhzādeh), denoting the rank of a royal prince.
It is usually defined in English as Prince of the Blood.

The word Mīrzā is derived from the Persian term Amīrzādeh which literally means child of the Amīr or child of the ruler. The titles themselves were given by the Kings, Sultans and Emperors to their sons and grandsons, or even distant kins. Noblemen loyal to the kings also received this Title.

The title itself is derived from the title Emir. Emir, meaning "commander" or "Prince", is derived from the Semitic root "Amr", meaning "command". Originally it simply meant "commander" or "leader", usually in reference to a group of people. It came to be used as a title of governors or rulers, typically in smaller states, and usually renders the English word "prince". The word entered English in 1595, from the French émir.

Historically, the term has been used to refer to men and women descended in the male line from a sovereign. When a prince is married, his wife, if not already a princess in her own right, gains the title in her husband's princely title. The daughter becomes a princess and the son becomes a prince.

The above document is Shirzad's grandfathers original birth certificate documenting royal descent & his princely title (Mirza\Khan). With his ascendancy to the throne, Reza Shah Pahlavi decreed that all previous dynasties princely titles were to be abolished. This is documented on the upper left portion of the certificate stating that the according to royal decree 114 the title Mirza\Khan is being omitted. This arbitrary decree by Reza Shah was criticized by many monarchs.


حاج میرزا مرتضی شریفالاطبا

میرزا اسماعیل طبیب منصورالحکما

میرزا علی اصغر خان شریف

میرزا دکتر ملک منصور خان شریف

میرزا شیرزاد شریف

میرزا آرمان شریف


Haj Mirza Morteza Sharif-ol-Ateba

Mirza Ismail Tabib Mansoor-ol-Hokama

Mirza Ali Asghar Khan Sharif

Mirza Dr. Malek Mansoor Khan Sharif

Mirza Shirzad Sharif

Mirza Arman Sharif

For more royal ancestry information please visit: https://www.royalark.net/Persia/qajar10.htm



Mirza Ismail Tabib Mansoor-ol-Hokama (Shirzad's Great Grandfather)



Mirza Ali Asghar Khan Sharif (Shirzad's Grandfather)



Mirza Dr. Malek Mansoor Khan Sharif (Shirzad's Father)



آرامگاه مجازی

(Virtual Mausoleum)

R.I.P.








Sharif Family Tree









Mirza Ali Asghar Khane Sharif, Supreme Court Judge
Son of Mirza Esmaeel Khan (Mansoor ol Hokama)


علی اصغر شریف، فرزند میرزا اسماعیل طبیب، در سال ۱۲۸۰ (ش.) در تهران به دنیا آمد. پس از اتمام دوره‌های ابتدایی، متوسطه و مدرسه عالی علوم سیاسی، وارد مدرسه عالی حقوق شد و لیسانس قضایی گرفت.

شریف در سال ۶-۱۳۰۵ (ش.) وارد خدمت قضایی شد و چند سالی مدیر دفتر محكمه شرع رسمی تهران بود (ریاست محكمه بر عهده شیخ محمدرضا ایروانی، غروی بود). دیگر عناوین شغلی وی عبارتند از: وكالت عمومی پاركه بدایت مركز، دادیار درجه اول دادسرای تهران، دادیار دادسرای دیوان كیفر، دادیار دیوان كیفر (مأمور در اداره حقوقی وزارت دادگستری)، رئیس شعبه چهارم دادگاه استان ۱و ۲ (۱۳۲۸ ش.)، رئیس شعبه دوم هیئت تجدیدنظر املاك واگذاری شده (۱۳۳۰ ش.)، رئیس شعبه چهارم دادگاه جنایی مركز، رئیس شعبه چهارم دادگاه استان ۱ و ۲، عضو معاون دیوان عالی كشور،‌ دادیار دیوان عالی كشور (مأمور در پست دادستانی شهرستانی)، دادستان شهرستان تهران، مستشار دیوان عالی كشور و عضو علی‌البدل دادگاه عالی انتظامی قضات (۱۳۵۰ ش.). وی در سال ۱۳۵۵ (ش) بازنشسته شد.

اهم آثار تالیفی و تحقیقی آقای شریف عبارتند از:

۱- نفقه در حقوق ایران ۲- ممانعت از حق

۳- مكتب عشق (در ادبیات و شعر فارسی)

۴- مقالات متعدد حقوقی كه در نشریات مختلف حقوقی قبل از انقلاب به چاپ رسیده‌اند.

یكی از كارهای تحقیقی ارزشمند آقای شریف، تهیه و نگارش مقالات مفصلی تحت عنوان نظام و تشكیلات قضایی در ایران و رساله تمیز بود كه در آنها به معرفی چهره‌های برجسته قضایی پرداخته و در نظر داشت كه به صورت كتابی منتشر سازد، اما اجل مهلتی نداد و پس از ۸۰ سال عمر با عزت، در بیست و چهارم فروردین ماه ۱۳۶۰ (ش) دیده از جهان فرو بست.

Irandokht Sharif, Shirzads Grandmother sister of Mirza Habibolah Khan Sharif,
daughter of Mirza Dr. Abdollah Khane Sharif Amoli



Mirta Sharif (Shahrestani), Shirzad's aunt
and daughter of Irandokht Sharif & Mirza Ali Asghar Khane Sharif.







150 year old family heirloom medical book










Shirzad Sharif's mother, Alicia Durazo (Sharif) is a native Californian and the proud daughter of Yaqui Native American and Mexican migrant farmworkers.


Shirzad's Grandfather & Grandmother (Felizardo Durazo & Ernestina Casillas)


Shirzad's Great Grandfather & Great Grandmother (Ignacio Casillas & Dolores Manzanares)







Shirzad Sharif's father, Dr. Malek Mansoor Sharif, PhD, Math Professor & Chairman of Math Dept, Al-Zahra University, Tehran Iran (Loma Linda University) and Shirzad Sharif's mother, Alicia Durazo (Sharif)




Shirzad Sharif's sister, mother of Noah Arion Gushard, Samira Sharif (Gushard)



Arman Sharif born 27th of May 2018 with grandparents
Dr. Malek Mansoor Sharif & Alicia Durazo Sharif






Shirzad Sharif's wife, mother of Arman Sharif, Shahla Ghasemi (Sharif)



Dr. Pija Sharif & Arman Sharif


M.D., FAAP, Chief Medical Officer, Pars General Hospital, Tehran Iran (University of Geneva and Johns Hopkins University, Fellow of the American Academy of Pediatrics (FAAP))




Mansoor 'ol Hokama Sharif





Mansoor 'ol Hokama Sharif (Middle Top)





Aziz Jan



Ali Asghar Sharif, Mansoor 'ol Hokama & Irandokht Sharif



Akhtar Khanoom, Fara Joon, Mitra Sharif & Jamshid Shahrestani



Jamshid Sharestani, Irandokht Sharif, Mitra Sharif & Ali Asghar Sharif



Mansoor ol' Hokama (Germany)



Malek Mansoor Sharif, Irandokht Sharif, Mitra Sharif



Malek Mansoor Sharif (Left), Irandokht Sharif (Right)



Irandokht Sharif & Houshang Khan Sharif (Skiing)



Ostad Farhang Sharif







Sharif Family Gathering with Shirzad Sharif's grandmother playing the violin.







“… O thou attracted one of the Kingdom! Complete thou the study of the art of music and sacrifice thyself more or less to the Lord of the Kingdom.”
(Tablets of Abdul-Bahá ‘Abbás”, vol. 3, p. 671)

*** It is worthy to note that in Iran it was common practice for Persian royal descendants to become musicians. A large number of Persian princes were trained in the fine art of music and many noteworthy grand master musicians held the princely title of Mirza throughout Persian music history. Examples of such fine musicians include but are not limited to:

• Mirza Ali Akbar Farahani • Mirza Abdollah Farahani • Mirza Hosseingholi Farahani • Mirza Ali-Akbar Khan Shahnazi • Mirza Ahmad Ebadi • Mirza Gholam Hossein (Agha Jan Santoori) • Mirza Habib Sama Hozoor • Mirza Habib Somaee • Reza Gholi Mirza Zelli • Mirza Adib Khansari • Jahangir Mirza • Mirza Ali Akbar Khan Shahi • Mirza Gholam Reza Shirazi • Jahangir Morad (Hesam ol Saltaneh) • Mirza Ruhollah Khaleghi • Mirza Abdol Vahab Shahidi • Mirza Farhang Sharif • Gholam Hossein Banan • Abolhasan Saba • Mirza Hossein Tehrani • ...






Grand Master Mirza Farhang Khan-e Sharif, born in 1931 in the town of Amol, is a well-known Iranian musician and renowned tar player, he learned music when he was four years old under the influence of his father’s teaching music and his association with the great figures of music, especially Abdol Hossein Khan-e Shahnazi, brother of Haj Ali Akbar Khan-e Shahnazi. When he was only twelve, he started his first successful solo performance in a live radio program and following that program, he accompanied the singers as a solo player in the radio program of Golha (Flowers).

He has had performances with Roohangiz, Taj, Gholam Hossein Banan, Shjarian, Mahmoudi Khansari, Iraj and others. He has introduced the instrument of tar to the world by attending in a few international festivals of music including Berlin Music Festival. His first solo accompaniment was with Mahmoudi Khansari, Master Shajarian and Golpayegani; Golpayegani’s first song was composed by him too. Master Farhang-e Sharif was awarded the first- rank badge of art, equal to doctorate degree, by President Khatami.

Farhang Sharif has his own unique style of performing the Tar, with emphasis on quality of sound, sweetness and beauty, his style is by far the most sought after style of performing Persian music, he does not nessecerily follow the radif repertoire and is known for his innovations and over 30 different techniques he uses on the Tar instrument.

متولد سال ۱۳۱۲ در شهرستان آمل است .میرزا فرهنگ شريف، يكى از سه فرزند پسر در خانواده «دكتر شريف»، پزشك نامدار تهرانى است. فضاى مساعد خانواده، شرايط رشد سالم و آموختن موسيقى اصيل را براى او فراهم كرد و در محيط زندگى آنها از فشارها و ممنوعيت هايى كه در خانواده هاى بسيارى از موسيقيدانان ديده مى شد و برخى هنرمندان با يادآورى آنها تلخكام مى شدند، اثر و خبرى نبود.

از همان دوران كودكي به موسيقي گرايش زيادي داشت به طوري كه وقتي پدرش يكبار با تار قطعاتي را مي زد ، او به ذهن مي سپرد و همان قطعات را مي نواخت و هميشه دور از چشم پدر با ساز او تمرين ميكرد . يك روز كه پدرش در منزل نبود و او قطعاتي را مي نواخت پدرش وارد شد و وقتي ذوق و استعداد او را مشاهده كرد ، وي رامورد تشويق خود قرار داد.

از چهار سالگي تحت تاثير آموزش موسيقي به وسيله ي پدرش قرار گرفت و بعد پدرش او را به كلاس استاد علي اكبر خان شهنازي برد و او در آنجا تحت تعليم استاد قرار گرفت و رديفهاي موسيقي ايراني را به خوبي فرا گرفت و چون عبدالحسين شهنازي (برادر استاد علي اكبر شهنازي) كه او نيز پنجه يي شيرين داشت و در نواختن تار از پدر خود آقا حسينقلي بهره ها برده بود با پدر او دوستي داشت و به منزل آنها آمد و شد مي كرد ، لذا او فرصت را غنيمت شمرده و از محضر عبدالحسين خان هم كسب فيض ميكرد به طوري كه خود فرهنگ شريف معتقد است تحت تاثير ساز عبدالحسين خان است و از سبك او الهام گرفته است .(شنيدن نواخته هاى عبدالحسين خان و نواخته هاى شريف، تأثيرپذيرى شاگرد از استاد را اثبات مى كند).

فرهنگ شريف ، اولين بار كه در راديو برنامه اجرا كرد ، محصل سال سوم دبيرستان دارالفنون بود و مدت يك ربع ساعت سلو اجرا مي كرد ؛ آن موقع فرستنده راديو در جاده قديم شميران بود و ممتحنين آن استاد صبا و استاد محجوبي بودند .فرهنگ شريف ، در كنسرتي كه استاد مهدي خالدي هم در جمع مدعوين بود ، پس از پايان كنسرت ، توسط ايشان به راديو دعوت شد

هنگامى كه عبدالحسين شهنازى درگذشت، فرهنگ شريف پانزده ساله بود؛ و بايستى آموزشى را ادامه مى داد. متأسفانه اطلاعات خيلى دقيقى از سال هاى آموزش او در دست نيست، در يكى دو منبع آمده است كه او از محضر استاد على اكبر شهنازى و استاد مرتضى نى داوود، دو نوازنده بزرگ نيز استفاده كرده است. اما آنچه كه نواخته هاى او نشان مى دهد، اين است كه شريف جوان از همان سال هاى ابتداى جوانى، يعنى ابتداى سال هاى طلايى موسيقى راديو و عصر «گل ها» بود، روش نوازندگى دلخواه و راه بيان احساسات فردى خود را به شكلى بى تكلف و آزاد پيدا كرده و صداقت او، ضامن دوام و ماندگارى و محبوبيت او شده است.

فرهنگ شريف قطعات متعددى براى تار ساخته، البته بيشتر به صورت بداهه هاى خلاق و آنى (كه بخشى از آنها را هنرمند ارجمند جناب آقاى هوشنگ ظريف،نت نويسى كرده و آقاى محمدرضا گرگين زاده، آنها را به چاپ رسانده) است؛ وآهنگ هاى دلنشينى از او را خوانندگان اجرا كرده اند، اما شناخت او تنها با بداهه پردازى هاى او بر «تار» است.

فرهنگ شريف در برنامه هاى مختلف موسيقى راديو، تلويزيون وجشن هنرشيراز شركت كرد. صداى ساز او همه جا شاخص بود و دوستداران خود را در بين ايرانيان تمام جهان، حفظ كرده است.از نمونه هاى بسيار زيباى نوازندگى او، اولين برنامه آوازى زنده ياد محمودى خوانسارى است كه شادروان محمودى نيز هميشه از آن به زيبايى ياد مى كرد. همچنين اجراهايى در برنامه هاى گل ها و برگ سبز و به ويژه برنامه اى در تالار رودكى به همراه حسين و اسدالله ملك، محمد موسوى و محمودى خوانسارى و امير ناصر افتتاح كه تمركز و شفافيت نوازندگى او روى صحنه، شگفتى آفرين بود

فرهنگ شريف در كارنامه هنري خود با خوانندگاني چون روح انگيز، تاج، غلامحسين بنان، شجريان، محمودي خوانساري، ايرج و ... هم نوازي داشته است و در چند فستيوال بين المللي از جمله فستيوال موسيقي برلين توانسته است ساز تار را به خوبي به جهانيان بشناسد، فرهنگ شريف چند سالي را در دانشگاه هاي مطرح امريكا به امر آموزش موسيقي مشغول بود. او نخستين هم نوازي را با خوانندگاني چون محمودي خوانساري، شجريان، اكبر گلپايگاني داشت و نخستين تصنيف اكبر گلپايگاني از ساخته هاي اوست. استاد فرهنگ شريف موفق به دريافت نشان درجه يك هنري معادل دكترا از دست آقاي خاتمي رئيس جمهور وقت شد. فرهنگ شريف در بيست و يكمين جشنواره موسيقي فجر، دو اجرا به اتفاق سعيد رودباري (نوازنده تنبك) داشت، كه بسيار تاثيرگذار بود



Mansooreh Rezaee, Ostad Farhang Sharif's wife.

Ostad Farhang Sharif & President Khatami, President of the Islamic Republic of Iran



Ostad Farhang Sharif with Germany's Prime Minister Gerhard Schroeder and Professor Samiie





میرزا دکتر عبدالله خان شریف

میرزا دکتر حبیب الله خان شریف

میرزا فرهنگ خان شریف

Mirza Dr. Abdollah Khane Sharif

Mirza Habibolah Khane Sharif

Mirza Farhang Khan Sharif





















































Asatid Golpa, Hayedeh, Farhang Sharif



Asatid Badiee, Mahasti, Farhang Sharif















برنامهٔ رادیویی تکنوازان در دههٔ ۵۰ توسط شاگرد برجستهٔ صبا، آهنگساز و نوازنده ویولون، محمد میرنقیبی، تأسیس شد.این برنامه که به تکنوازی سازها اختصاص داشت برنامه‌ای ۱۵ دقیقه بود.به وجود آمدن این برنامه توسط محمد میرنقیبی که در زمان مدیریت روح الله خالقی، مدتی سرپرست برنامهٔ گلها نیز بوده، موجب به یادگار ماندن گنجینهٔ آثاری بسیار ارزشمند، از استادان موسیقی مان شد که قطعاً امروزه از مهم‌ترین راهنماهای هنرجویان موسیقی سنتی است. این برنامه‌ها از شماره ۱۰۱ آغاز شده و تا شماره ۷۷۸ ادامه داشته‌است .

These audio recordings are some of over 800 radio programs of Iranian National Radio before Islamic ‎Revolution which are called "The Soloists programme" (or in Persian TAKNAVAZAN).




بزرگ خاندان شقاقی ضرغامی
The Zarghami Shaghaghi Family





این خاندان از نواده‌های "جعفرقلی" یکی از چهارده برادر "صادق‌خان ایلخانی‌شقاقی" بوده‌اند که با"حاج‌خلیفه‌قلی خان‌شقاقی" عموزاده بوده‌اند، بنابراین با خاندان "ممتحن‌الدوله شقاقی" نیز عموزاده هستند. "حسین‌پاشاخان شقاقی" ملقب به "ضرغام‌السلطنه" فرزند "عسگرخان‌ شقاقی" فرزند "حسین پاشاخان" فرزند "جعفرقلی خان‌شقاقی" و فرزند "عالیخان شقاقی" هستند. حسین پاشاخان صاحب پنج پسر بود که به ترتیب سن عبارت بودند از؛ سرلشگر "عزیز الله ضرغامی"، "نجات‌الله ضرغامی"، "رحمت‌الله"، "سپهبد سیف‌الله" و "شکرالله ضرغامی". فرزندان سرلشگر عزیزالله ضرغامی عبارتند از ارتشبد "عزت‌الله ضرغامی" و "سرهنگ حیدر ضرغامی". فرزند ارتشبد" عزت‌الله ضرغامی" دکتر "مهدی شقاقی‌ضرغامی" که چندی رییس مس سرچشمه بود و زمانی هم ریاست دانشگاه صنعتی شریف را به عهده داشت و هم اکنون در آمریکا زندگی می‌کند.

حسین پاشاخان "حسین پاشاخان" امیر بهادر جنگ، سردار و وزیر دربار "مظفرالدین‌شاه" اصلا قراباغی و در ابتدا در دستگاه مظفرالدین میرزای ولیعهد در تبریز وارد خدمت شد. در سال 1301(ه.ق) هنگامی که "محمدحسین‌خان بختیاری هفت‌لنگ" پسر "حاج امامقلی خان ایلخانی قوللر آقاسی باشی" رییس غلامان "مظفرالدین میرزا" در تبریز بود، حسین پاشاخان در دسته غلامان یوزباشی بود و بعد به تدریج در دستگاه ولیعهد ترقی کرد تا این‌که در سال 1303(ه.ق) خودش جانشین "محمدحسین خان قوللر آقاسی باشی" شد و تا سال 1308(ه.ق) در این سمت باقی بود. در سال 1309(ه.ق) علاوه بر داشتن سمت مزبور با درجه سرتیپ اولی آجودان‌باشی آذربایجان و در سال 1310(ه.ق) امیربهادر جنگ شد. در زمان سلطنت "مظفرالدین شاه" تا سال 1321(ه.ق) رییس کشیکخانه بود و در این ایام به منصب سرداری رسید. در سال 1321(ه.ق) علاوه بر شغل کشیکچی باشیگری وزیر دربار نیز شد. در سال 1323(ه.ق) پس از این‌که علما و مردمی که در مسجد شاه بر ضد "شاهزاده عین‌الدوله" اجتماع کرده بودند از مسجد شاه رانده شدند به ناچار به حرم حضرت عبدالعظیم (ع) رفته در آن‌جا برای گرفتن عدالتخانه متحصن شدند، شاه، امیربهادر را با سیصد سوار مامور کرد که به شهر ری رفته آنان را به هر نحوی که امکان داشت و صلاح بود به شهر بازگرداند. او رفت اما کاری از پیش نبرد و دست خالی به شهر بازگشت. وی در سه سفری که مظفرالدین شاه به اروپا رفت همراه او بود. در سال 1326(ه.ق) در کابینه‌های سوم و چهارم "احمدخان مشیرالسلطنه" وزیر جنگ شد و در سال 1327(ه.ق) پس از فتح تهران و خلع "محمدعلی شاه" به همراه شاه به سفارت روس پناهنده شد و سپس با او به اروپا رفت. امیربهادر مدتی با "محمدعلی شاه" در روسیه بود، سپس از او جدا شد، در "وین" پایتخت اتریش چندی اقامت کرد و پس از گرفتن تامین از دولت به ایران بازگشت و در حدود سال 1336(ه.ق) در تهران درگذشت. در سفرهای مظفرالدین شاه چنان که معروف است، امیربهادر به قدری نشان‌های دولتی و دربار ایران و اعطایی از سران ممالک دیگر دریافت کرده بود که در مهمانی‌ها و مراسم رسمی درباری و دولتی و سفارتخانه وی علاوه بر دو طرف سینه تا پای دامن لباس رسمی و ملیله‌دوزی شده خود را با نشان‌های داخلی و خارجی می‌پوشانید.

عزیز الله ضرغامی از امرای مورد توجه رضاشاه و مدت‌ها رییس ستاد ارتش در آن دوره بود. وی در سال 1263(ه.ش) متولد شد. پدرش "حسین پاشاخان ضرغام‌السلطنه شقاقی" بود. عزیزالله خان در جوانی وارد مدرسه قزاقخانه شد و درجه افسری گرفت و تا سرهنگی در قزاقخانه اشتغال داشت، بعد به ژاندارمری منتقل شد و چند سمت از قبیل ریاست ژاندارمری قزوین و زنجان و سلطان‌آباد با او بود. عزیزالله‌خان در چند زد و خورد هم شرکت داشت. وی درجه سرهنگ اولی گرفت. عزیزالله خان در تشکیل قشون متحدالشکل هم‌چنان در ژاندارمری بود و سمت وی فرماندهی فوج شماره یک تهران مستقر در یوسف آباد بود. در سال 1300برای سرکوبی "کلنل پسیان" به اتفاق "سرتیپ مدحت" و "سالارنظام" به سمت خراسان حرکت کردند، که در سبزوار جلوی آن‌ها گرفته شد. در همان سال کمیسیون هیئت مشورتی نظام اعلام شد که یازده نفر عضویت آن را داشتند که یکی از آن‌ها سرهنگ عزیزالله‌خان بود. به محض تشکیل قشون متحدالشکل سرهنگ عزیزالله‌خان به ریاست کل مدارس قشون منصوب و به فوریت کلیه مدارس نظامی را متحدالشکل نمود. قریب دو سال در این سمت انجام وظیفه کرد و بعد ریاست اداره مباشرت قشون به او واگذار گردید. پس از چندی فرمانده تیپ مکران و بلوچستان شد و در همین سمت در سال 1307 درجه سرتیپی گرفت در سال 1309(ه.ش) به ریاست اداره کل امنیه مملکتی منصوب شد و برای توسعه این سازمان اقداماتی به عمل آورد چند مدرسه و آموزشگاه بنیاد نهاد. در سال 1312(ه.ش) هفت نفر از سرتیپ‌های قشون به درجه سرلشگری ارتقا پیدا کردند؛ از جمله سرتیپ عزیزالله‌خان ضرغامی بود و در سال 1313(ه.ش) به ریاست ارکان حزب قشون که بعدها ستاد ارتش نام گرفت مستقر شد و تا پایان سلطنت رضاشاه در این سمت بود. او از کسانی بود که در ارتش نوین به موفقیت‌های چشم‌گیری رسید. پس از کناره‌گیری رضاشاه از سلطنت، ضرغامی از ستاد ارتش برکنار شد و به فرماندهی دانشکده افسری منصوب شد، که چند روزی در این سمت بود که بازنشسته شد. در سال 1328 که مجلس سنا تشکیل شد، وی در اولین دوره مجلس سنا سناتور شد و یک دوره در مجلس انجام وظیفه کرد. در سال 1331 پس از انحلال مجلس خانه‌نشین شد و دیگر شغلی قبول نکرد. وی یکی از افسران شاخص و مورد توجه رضاشاه بود به اندازه‌ای در شاه نفوذ پیدا کرده بود که امور ارتش با نظر او حل و فصل می‌شد. ظاهرا در دوران ستاد او که دوران شکوفایی دیکتاتوری بود ارتش توسعه بسیاری یافت، تدریجا هیجده لشگر در نقاط مختلف تشکیل شد. در شهریور 20 که قوای سه‌گانه به کشور حمله کردند، ضرغامی فورا به تشکیل ستاد جنگی پرداخت و خود در راس آن قرار گرفت و اعلامیه‌ای دادند که کارشان از یک اعلامیه فراتر نرفت. به یکباره کلیه سربازان را در شهرها و دهات رها کردند. سربازان روزها گرسنه و تشنه در بیابان‌ها با مرگ دست به گریبان بودند تا خود را به زادگاهشان رساندند. رضاخان او و سرلشگر ضرغامی را در اتاق زندانی کرد و آن‌ها جز معدود کسانی بودند که بخشیده شدند.

ضرغامی مردی متقی بود که در ادای فرایض دینی کوشا بود. او زمانی‌که با سوئدی‌ها در ژاندارمری خدمت کرد زبان فرانسه را در حد رفع و رجوع امور فرا گرفت. ضرغامی در منزل خود مجالس روضه‌خوانی برپا می‌کرد و به اهل علم و روحانیت احترام می‌گذاشت. وی در سال 57 در سن 94 سالگی درگذشت و در "امامزاده عبدالله" تهران به خاک سپرده شد.

عزت‌الله ضرغامی فرزند عزیزالله در 1288 متولد شد. پس از رسیدن به سن رشد وارد مدرسه نظام شد و دوره دبیرستان نظام را طی نمود. او در سال 1306 وارد دانشکده افسری شد و در 1308 با درجه ستوان دومی وارد ارتش شد. پس از طی مراحل توفق در درجات در سال 1318 درجه سرگردی گرفت و وارد دانشکده جنگ و فرماندهی و ستاد گردید. پس از دانشگاه جنگ در سال 1321 درجه سرهنگ دومی و در 1323 درجه سرهنگ تمامی گرفت و در سال 1330 سرتیپ شد و مدیر دروس دانشکده افسری گردید. در سال 1334 به عضویت دادگاه تجدید نظر نظامی دکتر مصدق انتخاب شد و رای دادگاه بدوی را تایید کرد. در مهرماه 1334 به درجه سرلشگری ارتقا یافت و در مهر 1339 به درجه سپهبدی نائل آمد و معاونت سپاه بزرگ را عهده‌دار شد. در همین سمت درجه ارتشبدی گرفت و پس از چندی به فرماندهی نیروی زمینی تعیین شد، پس از بازنشستگی با استانداری استان آذربایجان غربی منصوب شد و آخرین سمت وی در رژیم پهلوی سناتوری انتصابی آذربایجان به جای "محمد ذوالفقاری" بود. ضرغامی چندی هم فرماندهی سپاه خراسان را عهده‌دار شد. ارتشبد ضرغامی مانند پدر مردی متشرع و مذهبی بود فرزند وی نیز که تحصیلات عالی خود را در آمریکا به پایان رسانده بود نیز مردی مذهبی بود. عزت‌الله ضرغامی هم اکنون در سن 95سالگی غالبا در بستر بیماری است.

سپهبد سیف‌الله ضرغامی فرزند "حسین پاشاخان شقاقی ضرغام‌السلطنه" در 1285 متولد شد. پس از طی مدارس ابتدایی و متوسطه نظامی وارد دانشکده افسری شد و در 1306 به درجه افسری رسید. مدارج نظامی را طی کرد و در سال 1332 درجه سرتیپی گرفت و در 1338 سپهبد شد و ریاست یکی از ارکان ستاد ارتش با او بود. وی خواهرزاده مادر "محمدرضا پهلوی" را به زنی گرفت و از لطف و محبت پهلوی‌ها برخوردار شد.

سرتیپ نجات الله ضرغامی فرزند حسین پاشاخان دانشکده افسری تهران را در رشته سواره نظام طی کرد و سرانجام درجه سرتیپی گرفت و بازنشسته شد.






Azizollah Zarghami (1884-1978) was one of the favorite generals of Reza Shah, and the chief of Army staff for a long time. Hossein Pasha Khan Zarghamossaltaneh Sheqaqi, his father was one of the chiefs of Sheqaqi tribe. As a young man, he entered the Cassock training school, and received the rank of officer. He was in Cassock brigade until he got the rank of captain. Then he went to gendarmerie and became the head of Qazvin, Zanjan and Soltanabad gendarmerie. He was involved in some fights and received the rank of first colonel.

Azizollah Khan was in gendarmerie at the time of formation of uniform army. He was the commandant of first regiment of Tehran in Yusefabad. He proceeded to Khorassan to suppress Colonel Pessian’s riot in collaboration with brigadier Medhat and Salar Nezam, 1921. However, they were prevented in Sabzevar. Zarghami received permit to go Mashed to visit the holy shrine of 8thImam. In the same year, a commission of conciliatory board was formed with 11 members, colonel Azizollah Khan being one of them.

According to the command of Sardar Sepah, minister of war, following the formation of the uniform army, colonel Azizollah Khan became the chief of all military schools and was ordered to uniform all schools and place them in Masudieh building.

He was responsible for military schools for two years. Then he became the head of army management. Shortly after, he became the commandant of Baluchestan and Makran brigade. He was in this office, that he received the rank of brigadier, 1928. He became the head of general bureau of public gendarmerie. Seven brigadiers of troops were promoted general in 1933, and brigadier Azizollah Zarghami was one of them. Following the removal of Reza Shah from throne, Zarghami was removed from army staff and became the commandant of Officers’ school. He had this appointment for a few days, and then he was retired. He became a member of the first term of senate form in 1949.

He was a favorite officer of Reza Shah. He had much influence in him and most affairs of army were seen into through his advice and opinion. During his period of being the chief of staff, when despotism was at its highest degree, army was developed and 18 divisions were formed in various regions. When the Allies invaded Iran in 1941, Zarghami ordered for the formation of war staff and he stood at the top of it. He issued an announcement. However, their job was hampered. All soldiers were left on their own in towns and villages. They suffered hunger and thirst for days and nights until they arrived at their hometowns.

Once, he was put in jail with general Ahmad Nakhjavan by Reza Khan. However, he was one of the few people who were forgiven. When he worked with the Swedish people in gendarmerie, he learnt French to some extent. Zarghami respected the clerics and academicians. He died in 1978, at the age of 94 and was buried in Emamzadeh Abdollah.



Zahra Khanum, daughter of Docteur Morteza sharif (Sharif Al atebba), Wife of Azimi and Hossein Pasha Shaghaghi Zargham ol-Saltaneh, Mother of Majid Azimi; Seifollah Zarghami; Place of Burial: Qom



Her Highness Princess Aghdas ol-Molouk Zarghami (Dadsetan) b. 1918. married to Major-General Saifu’llah Zarghami (b. 1911; d. at Tehran, 1st October 1980), son of His Excellency Hussain Pasha, Zargham us-Sultana, by his wife, Zahra Khanum, daughter of Dr Murtaza Sharif, Sharif al-Atibba. She had two sons and two daughters & was cousin to Mohammad Reza Pahlavi, Shah of Iran. She had issue, two sons and two daughters. Place of Burial: Behesht Zahra, For more royal ancestry information please visit: https://www.royalark.net/Persia/qajar10.htm